Сочинение на тему «Табиб» на башкирском

Мин йәшәгән ауылда табип һүҙе айырым бер йылылыҡ менән әйтелә. Был ғәҙәти генә профессия исеме түгел, ә йөҙҙәргә өмөт өҫтәгән, йөрәктәрҙе тынысландырған, ҡулдары менән ҡайғыны еңеләйткән кешенең исеме. Минең өсөн ысын табип – ул ауыр саҡта ҡотҡарыусы ҡанат, таяныс терәге. Уның образы бала саҡтан уҡ хәтергә һеңгән: аҡ халатлы, йомшаҡ та, ныҡлы ҡуллы, тыныс тауышлы кеше. Ул бөтә ауылдың ауырыуын да, ҡыуанысын да үҙенеке итеп ҡабул итә. Табип һүҙен ишеткәндә, мин ал да ҡояшлы иртәне күҙ алдына килтерәм. Әсәйем, минең ҡулдарымды тотоп: «Беҙҙең табипҡа барабыҙ», – ти. Ул саҡта мин ҡурҡыуымды йәшерәм, сөнки табип тигәндәр әллә нимәләр эшләй, тип ҡурҡам. Ләкин табипты күргәс, ҡурҡыу ҡайҙалыр юҡҡа сыға. Уның игелекле күҙҙәре, шифалы ҡулдары ауыртыуҙы оноттора. Ул минең башымдан һөйә, йылы һүҙҙәр әйтә, ә уның дауалаған дарыуҙары тәмлерәк кеүек тойола.

Табип булыу – ябай эш түгел. Был – һайлап алынған яҙмыш, изге юл. Ауырыуҙы күреү, уға ярҙам итеү, ҡайһы саҡта бер нисә минут эсендә кешенең ғүмерен һаҡлап ҡалыу – бының өсөн белем генә түгел, ә ҙур йөрәк кәрәк. Беҙҙең ауылда табип булып эшләгән олатайым Әхәт уҙаҡайҙың һүҙҙәрен: «Табип өсөн иң мөһиме – кешене кеше итеп күреү, уның ауыртыуын үҙеңдеке итеп тоя белеү», – тип хәтерләйем. Ул ысын табип примеры ине. Ҡышҡы һалҡында ла, йәйге эҫелә лә ул ауылдың теләһә ҡайһы мөйөшөнә барып етә, ауырыуҙы ҡалдырмай торған кеше ине. Уның ҡулдары йөҙҙәрсә баланы ҡабат аяҡҡа баҫтырған, күпме ҡартты һаҡлап ҡалған. Өйөбөҙҙәге һары мейес яндырылған оҙон ҡыш кистәрендә ул йыш ҡына үҙенең табиплыҡ хеҙмәте тураһында һөйләй ине. «Бер тапҡыр Сәлимә инәйҙең ҡыҙы етди ауырып китте. Ҡыш уртаһы, юлдар бурап ятҡан, – тине ул. – Дауаханаға алып барырға ла мөмкин түгел. Ҡыҙымдың хәле бөтөп бара. Ҡулымда төрлө дарыуҙар, ләкин нисек ярҙам итергә белмәйем. Ул саҡта бер нәмәне аңланым: иң яҡшы дарыу – иман менән өмөт. Беҙ ҡыҙға һыу эсерҙек, Фатиха уҡыныҡ, ҡулдарымды тоттом, уның янында булдым. Иртәнгә ҡыҙҙың хәле яҡшырҙы. Беҙҙең дарыуҙар ҙа, өмөт тә ҡотҡарҙы». Олатайымдың был һүҙҙәрен бөгөн дә иҫләйем. Ысын табип – ул дауалаусы ғына түгел, ә өмөт өҫтәүсе, рухты нығытыусы ла.

Һәр кемдең үҙ табибы бар. Ҡайһы берәү өсөн табип – ауыл фельдшеры, ҡайһы берәү өсөн – ҙур ҡала операцияһы хирургы, ә ҡайһы берәү өсөн – йорт хайуандарын дауалаусы ветфельдшер. Тик бөтәһенең дә эшендә уртаҡ нәмә бар: улар кешеләргә, тереклеккә хеҙмәт итә. Минең ҡартатайым, кәсебе буйынса ветеринар, ҡайһы берәүҙәргә ҡыҙыҡ булып тойолор, ә минең өсөн ул ысын герой ине. Ул малдарҙы дауалар, ҡыуанып, уларҙың терелгәнен күрер, ә ауыр көндәрҙә малдарҙың хужаларын тынысландырыр ине. Әсәйем һөйләүенсә, ул бер тапҡыр яҙғы ташҡында уртала тороп ҡалған һыйырҙы ҡотҡарған. Был шул тиклем ҡыйыулыҡ талап иткән, тип иҫкә ала. Табип булыу – көндө-төндө, ял-тын күрмәй, кешеләргә ярҙам итеү.

Бөгөнгө көндә табиптар йыш ҡына ҙур яуаплылыҡ аҫтында эшләй. Йоғошло ауырыуҙар, стресс, ауыр шарттар… Ләкин улар алдында баш эйәбеҙ, сөнки улар ҡурҡыуҙарға ҡарамаҫтан, үҙ эштәрен дауам итә. Мәктәптә беҙгә табиптарҙың хеҙмәте тураһында йыш ҡына әйтәләр. Уларҙы – ҡотҡарыусылар, тип атайҙар. Ысынлап та, табиптар ҡыуанысты, тыныслыҡты ҡайтара. Улар ауырыуҙы ҡыуып, урынына сәләмәтлекте ҡуя.

Табип – ябай ғына һүҙ түгел, ул – хөрмәт, ышаныс, рәхмәт. Ул – ҡыйыулыҡ, яуаплылыҡ, изгелек. Әгәр мин дә был һөнәргә эйә булһам, шул уҡ юлдан барыр инем. Әлегә мин – уҡыусы, ләкин табиптарҙың эше миңә дәрт бирә. Уларҙы күреп, кешегә ярҙам итеү ниндәй бөйөк бәхет икәнен аңлайым. Тормошта иң мөһиме – кеше сәләмәтлеге. Ә табиптар шул сәләмәтлекте һаҡлаусылар. Шуға күрә табип һөнәре – иң изге, иң хөрмәтле, иң кәрәкле һөнәрҙең береһе. Ул – мөғжизә яһаусылар. Табиптарға рәхмәтем сикһеҙ.